To przecież Twoje życie jest
Popełniaj błędy i naprawiaj je
Gdy dotkniesz dna odbijaj się
Wykorzystaj czas, drugiego już nie będziesz miał
Okej, zdaję sobie sprawę z tego, że nie mam najmniejszych podstaw, które pozwalałyby mi wcielać się w mentorkę kogokolwiek. Nie jestem mądrzejsza od moich rówieśników, popełniam mnóstwo błędów i mam w sobie pewien autodestrukcyjny czynnik.
Ale pal licho!
Odkąd pamiętam, zawsze wychodziłam z założenia: kto nie ryzykuje, ten traci; kto nie walczy – jest z góry przegrany. Z tego powodu podejmowałam wiele nieprzemyślanych decyzji, spontanicznie wychodziłam przed szereg. Czasami miało to opłakane skutki, a czasami kończyło się świetnie – wiadomo, w życiu bywa różnie. Zdążyłam się sparzyć i to niejednokrotnie, niejeden raz wyrzucałam sobie: Głupi Potworze, myślenie nie boli… Ale nic się nie zmieniło; co więcej jestem zadowolona ze swojego podejścia do życia.
W moim otoczeniu jest zaś bardzo wiele biernych osób. Nie rozumiem tego. Ale spoko luz, każdy ma prawo decydować samodzielnie o swoim życiu. Doprowadza mnie jednak do szału, kiedy taki człowiek najpierw siedzi z założonymi rękoma, a potem płacze, że nic, nawet grzywka mu się nie układa.
I tu pojawia się mój apel: PUKNIJCIE SIĘ W GŁOWĘ, NAJLEPIEJ WEŹCIE DUŻĄ PATELNIĘ, ABY MOCNO ZABRZMIAŁO ECHO PUKNIĘCIA!
[Autorką tych pięknych słów jest Tyara Elżbieta Gas, polecam serdecznie, weźcie sobie obejrzyjcie filmy na youtube. :D]
Zwykle tak bywa w życiu, że nic nie zostaje nam podane na tacy. Trzeba samemu zawalczyć o to, na czym nam zależy. Rozumiem, strach przed porażką i takie tam, ale jeśli nie spróbujesz, nigdy się nie dowiesz. Zawsze masz szansę, że się uda, ZAWSZE!
Więc rusz do przodu, bo pewnego dnia możesz, kolokwialnie mówiąc, obudzić się z ręką w nocniku. A to przyjemne chyba nie jest, co?
I to wszystko mówię ja, Potwór, który niemal dwa lata spędził próbując, parząc paluchy i znów próbując – na darmo. Może powinnam się poddać dużo wcześniej, odpuścić… ale teraz mogę spojrzeć w lustro bez obawy, że zobaczę tam tchórza. Bo zrobiłam wszystko, co było w mojej mocy, a nawet więcej. Dałam z siebie 110 procent.
A problemy psychiczne tylko dodają mi uroku, hłe hłe. :D
Jeśli do kogoś nie trafiły moje słowa, to może Mistrz Sapkowski coś zdziała:
Źle czy dobrze, okaże się później. Ale trzeba działać, śmiało chwytać życie za grzywę. Wierz mi, malutka, żałuje się wyłącznie bezczynności, niezdecydowania, wahania. Czynów i decyzji, choć niekiedy przynoszą smutek i żal, nie żałuje się.
